บทที่ 29 อย่างละเอียดพอ

น้ำเสียงของเธอเบาหวิว คล้ายจะไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ—เป็นน้ำเสียงของคนที่ปล่อยวางทุกสิ่งได้ในที่สุด

แต่เชสกลับรู้สึกเหมือนหน้าอกกำลังถูกบดขยี้ เขาคว้าจับรถเข็นของเธอแล้วเข็นตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองโดยไม่ขออนุญาต พร้อมกับพรั่งพรูคำพูดออกมาตลอดทาง

"โอเค คุณอาละวาดพอแล้ว คุณพังข้าวของไปหมดแล้ว คุณได้ระบายม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ